Παρασκευή βράδυ και αποφασίσαμε να βγούμε Εξάρχεια.
Καταλήγουμε σε ένα μαγαζάκι κοντά στην πλατεία που δεν έχω ξαναπάει. Όμορφα είναι, ζεστά.
Πίνω τη μπυρίτσα μου ήσυχος- ήσυχος μέχρι τη στιγμή που τα μάτια μου πέφτουν στον dj. Βλέπω καλά? Μπροστά στα μάτια μου, σολάρει στα decks ο ημίθεος, ο μοναδικός Ερρίκος Λίτσης.
Για τους αμύητους (επιεικώς απαράδεκτους), ο τύπος είναι ο ηθοποιός που ενσαρκώνει το ρόλο του πατέρα στην επική ταινία του Οικονομίδη "Σπιρτόκουτο".
Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα την ταινία.
Ήμουνα σπίτι και είπα να δω μια ταινία με τους δικούς μου. Έτσι πετάχτηκα μέχρι το video club να πάρω κάτι "ελληνικό" (απαίτηση της μάνας, που βαριέται να διαβάζει υπότιτλους. Εκτός και αν είναι τουρκική σειρά).
Anyway, πήρα το Σπιρτόκουτο.
Καθήσαμε όμορφα κι ωραία, καλοκαιράκι έξω, ανοιχτά παράθυρα, cool. Και τότε αρχίζει ο χαμός.
Απίστευτες ενδοοικογενοιακές καταστάσεις, φωνές, σαματάς, all hell broke loose. Οι δικοί μου να έχουν μείνει με ανοιχτό το στόμα. Ο πατέρας μου, μου ζητούσε να κλείσω τα παράθυρα για να μη νομίζουν οι γείτονες ότι τσακωνόμαστε. Εγώ να δυναμώνω την ένταση.
Η ταινία πέρασε σαν ανεμοστρόβιλος από το μυαλό μου. Περιγράφει καταστάσεις που, στα δικά μου μάτια, φαίνονται υπερβολικές αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι αληθινές.
Must see...
υγ. και ακολούθησε η "ψυχή στο στόμα", ταινία-απόγνωση, όπου φυσικά ο Λίτσης είναι ο απεγνωσμένος...
